Riders on the Storm | The Doors

 

Tüm bir yıl geride kalmış: yorgunluklar, hüzünler, kahkahalar, gözyaşları, eski dostluklar… Şimdi ise umut dolu yeni bir yıl kapıda. Eşinizi ve çocuklarınızı yanınıza alıp şehrin gürültüsünden uzak, birkaç günlük sakin bir yılbaşı tatiline çıkıyorsunuz. Yeni yıla en sevdiklerinizle girmek, birlikte dilek tutmak fikri yüreğinizi ısıtıyor.

Serin ve kapalı bir cumartesi sabahı yola koyuluyorsunuz. Bazen sevdiğiniz şarkılara eşlik ediyor, bazen ağlayan bebeğinizi ninniyle avutuyor, bazen de çocuklarınıza bilmeceler sorarak yolun keyfini çıkarıyorsunuz. Her şey sıradan bir yolculuk gibi akıp giderken, gök birden çatlıyor. Şiddetli bir sağanak başlıyor. Bu sırada yolda mahsur kalmış, otostop çeken bir adamı görüyorsunuz. Perişan hâlde. “En kötü ihtimalle en yakın benzinlikte indiririz” diye düşünüyorsunuz. Ona acıyıp arabayı durduruyorsunuz.

Ve işte tam o anda, sanki havanın uğultusuyla birlikte tüyleri diken diken eden bir melodi yükseliyor. İçinize soğuk bir ürperti işliyor. Bir şeylerin ters gittiğini hissediyorsunuz. Ardından şu dizeler kulaklarınızda yankılanıyor ve hayatınızın en ağır ve muhtemelen son pişmanlığını hissetmeye başlıyorsunuz:

There’s a killer on the road
His brain is squirmin’ like a toad
Take a long holiday
Let your children play
If you give this man a ride
Sweet family will die
Killer on the road…

Evet, ürkütücü, rahatsız edici ama bir o kadar da ustaca işlenmiş Riders on the Storm’un çıkış öyküsü, işte böylesi bir hikâyeden ilham almıştı.

Gerçek esin kaynağı, trajik bir yaşam öyküsüne sahip olan Billy Cook’tu. On bir çocuklu bir ailenin çocuğuydu. Henüz beş yaşındayken annesinin ölümüyle sarsıldı; annesinin cesedini ilk bulan da kendisiydi. Babası, kısa süre sonra çocukları; terk edilmiş bir madene bırakıp kayboldu. Çocuk esirgeme kurumuna alındığında Billy’nin fiziksel ve psikolojik durumu hiç iyi değildi. Diğer tüm kardeşleri evlat edinilirken, saldırganlığı yüzünden kimse onu evlat edinmedi.

Billy Cook

Genç yaşta küçük suçlara bulaştı, 12’sinde ıslahevine gönderildi. Hâkim, ona koruyucu aile seçeneği sunduğunda “Islahevi daha iyi” dedi. Çıkınca babasına döndü, ardından silahlandı, geçici işlerde çalıştı, bulaşıkçılık yaptı. Ama içinde büyüyen nefret kabına sığmıyordu. 1950’nin Aralık ayında önce bir tamircinin arabasını gasp etti, ardından Carl Mosser adlı bir çiftçinin aracına bindi. Arabada eşi, üç çocuğu ve köpekleri vardı. Aileyi 72 saat boyunca rehin tuttu. Bir benzinlikte Mosser direnince, Billy’nin öfkesi taştı ve beş kişiyi—üçü çocuk—ve köpeği acımasızca öldürdü.

Tutuklandığında hâkim, Billy’nin yaşadığı zorlu çocukluğu göz önünde bulundurdu, ölüm cezasının ağır olabileceğini söyledi. Ama savcı, “Bir çocuğun zor geçmişi, altı kişiyi katletmenin bahanesi olamaz” diyerek ölüm cezasını talep etti. Kamuoyu baskısı altında Billy idam edildi.

Bu olay popüler kültüre de yansıdı. Jim Morrison’ın yazıp yönettiği HWY: An American Pastoral filminde Morrison, “Billy” adlı esrarengiz bir otostopçuyu canlandırdı. Morrison’un gençliğinde otostopla sevgilisine gittiği yolculukları da onun Billy figürüne duyduğu yakınlığı artırıyordu. Belki de Morrison, kendi çalkantılı yaşamını—uyuşturucu sorunları, polisle başı derde girmesi, tükenmişliği—Billy’nin karanlığıyla özdeşleştirdi. İşte bu kesişimlerden “Riders on the Storm” doğdu.

Hikâyenin müzikal tarafı ise spontane bir anın ürünüydü. Grup, “(Ghost) Riders in the Sky” üzerinden jam yaparken Morrison, “Bunun için sözlerim var” dedi. Mırıldandığı melodiyi Ray Manzarek hemen yakaladı ve o meşhur bas hattını klavyede çaldı. Basçı Jerry Scheff, piyanodaki bu patterni bas gitarla çalmanın zorluğunu söylese de Ray’in ısrarıyla çalıştı ve sonunda kayda geçti. Şarkının demosunda basları Ray piyanoda çalarken, stüdyo kaydında Scheff elektrik basta çaldı.

Ray’in klavyesi fırtınayı andırıyordu; Rhodes’un damla damla inişleri, sağanak yağmura dönüşüyordu. Jim’in de fikriyle şarkıya gerçek yağmur ve gök gürültüsü efektleri eklendi. Üzerine bir de vokallerinin altına fısıltılı bir “hayalet vokal” kaydetti. Bu, onun son stüdyo kaydı olacaktı.

Sözlerde Morrison, hem Billy’nin hem de kendi hayatının ağırlığını yansıtır. Hayata “fırlatılmış” olma duygusu, kaçınılmaz bir kaderin içine doğmak: Sanki zorunlu olarak doğmuş ve yaşamak zorunda bırakılmış gibi hisseder ve şu sözler ortaya çıkar:

Into this house we’re born
Into this world we’re thrown
Like a dog without a bone
An actor out on loan
Riders on the storm

Sonra “yoldaki katil” imgeleriyle Billy’ye gönderme yapar. Ve hemen ardından, tek sığınak olarak aşkı işaret eder. Bu fırlatılmışlık ve yaşamak zorunda olmanın getirdiği güçsüzlükten şefkat’e sığınır.

Girl, you gotta love your man
Take him by the hand
Make him understand…
The world on you depends
Our life will never end
Gotta love your man

Jim farkındadır ki, fırtınanın ortasında yaşamı dayanılır kılacak tek şey, sevgidir. Bu zorluktan çıkmanın tek yolu şefkatli kolların arasında kendini bırakmaktır.